تکه ای از وصیت نامه ی چارلی چاپلین به دخترش که رقاصه ای در شانزه لیزه بود

...به روی صحنه جز تکه ای حریر نازک چیزی بدن تورا نمی پوشاند به خاطر هنر می توان لخت وعریان روی صحنه رفت و پوشیده تر وباکره تر بازگشت اما هیچ چیز وهیچ کس دیگر در این جهان نیست که شایسته ی آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند.

برهنگی بیماری عصر ماست ومن پیرمردم وشاید حرف های خندهدار می زنم.

اما به گمان من تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست       می داری....